| تبليغات | X |
|
دولت جمهوری اسلامی ایران، با تهدید یک ونیم میلیون افغان مهاجر به پنج سال زندان در صورت عدم داشتن مدارک قانونی، یک بار دیگر الطاف برادرانه و عنایات اسلامیشان را که بدون تردید تداعیکننده مهمان نوازی بیدریغ آنان طی سالهای جهاد و مقاومت است نشان داد، تا خاطرات هولناک اردوگاههای سنگ سفید و تل سیاه و... به فراموشی سپرده نشود. این اقدام در شرایطی که زمستان نیز با تمامی آنچه در آستین دارد، باز آمده است تا در زمینه بی کفایتی و بی برنامگی حکومت افغانستان، لطف طبیعت را باسل و سرخکان و سینه بغل و صد ها مرض دیگرنثار مردم تن برهنه وشکم گرسنه افغانستان نماید، زیاد عجیب و بیسابقه نیست، زیرا هر زمستان و یا هر آن گاهی که حکومت افغانستان ناتوان ازپذیرایی شهروندانش میباشد، دولت ایران، شنگ خودش را نشان میدهد تا از یکسو پیش ذهنیتی برای اعمال فشاربر مهاجرین بیافریند و از جانب دیگر امتیاز اقتصادی از نمایندگی در امور پناهندگان سازمان ملل نصیب گردد و در عین حال اهرم فشاری علیه دولت افغانستان برای بهره برداری سیاسی داشته باشد. رییس اداره اتباع بیگانه ( نه خارجی، بلکه بیگانه ) ایران به صراحت گفته است که ما تا حال افراد فاقد مجوز را به طور مسالمتآمیز(!) و به وسیله بس به کشور شان باز میگرداندیم، اما از این پس قرار است مهاجرین فاقد مدرک دستگیر وبه مدت پنج سال در اردوگاه های اقامت اجباری نگهداری شوند. ناگفته روشن است که هزینه این اقامت اجباری خواسته یا نا خواسته از طریق کار اجباری و برخی چیز های دیگر اجباری تامین خواهد شد. شاید از همین سبب باشد که آقای قایم مقامی میگوید: " این اردوگاه ها شرایط زندان را خواهند داشت وبه عنوان مجازات برای افرادی که با ورود، اقامت و اشتغال غیر قانونی، مرتکب تخلف شده اند در نظر گرفته شده است. آقای قایمی گفته است که مهاجران غیر مجاز افغانی در ایران، روزانه حدود 5میلیون دالر برای دولت ایران هزینه دارد، که البته خیلی مبالغه آمیز است ولی با بی انصافی تمام از عواید ناشی از کار ارزان مهاجرین مثلا در بخش های پاکسازی شهرداری وغیره به اشاره هم یادی نشده است. دولت ایران به صورت ضربتی، اخراج مهاجرین را از بهار امسال آغاز کرد و صدها هزار مهاجر افغان بر اثر آن از ایران خارج شدند که خبرهایی از برخورد برادرانه ولی خشونت آمیز پولیس ودر مواردی کشتن و از بام انداختن مهاجرین منتشر شده است، ترتیب اثری به آن داده نشده است. ولی تعدادی از آنان یا با خرید ویزا از طریق دلالان مخصوص ومرتبط با سفارت و نماینگی های سیاسی ایران، یا از طریق تعامل خاص سفارت یعنی خرید تکت دوطرفه از شرکت هوایی ایرانی"آسمان" و پس از مدتها انتظار به ایران برگشته اند و ازخیر پول یک طرفه هم گذشتهاند. شکی نیست که برگشت اجباری مهاجرین در این فصل وشرایط که زمستان وسرما از سویی وفقر و فقدان اشتغال از جانبی زیستن در کشور را به مشکل مواجه ساخته است، یک فاجعه بزرگ انسانی را در پی خواهد داشت. زیرا دولت افغانستان حداقل آمادگی را برای استقبال از این فوج عظیم گرسنه وبیکار وبی مسکن ندارد وهمین مساله پاشنه آشیل و چشم اسفند یار دولت افغانستان است که سیاستگران ایرانی را به طمع می اندازد تا آن را هدف قرار دهند. چندی قبل طرح مساله مهاجرین توسط دولت ایران، بحران سیاسی بی پایانی را میان حکومت و پارلمان افغانستان ایجاد کرد که هنوز هم حل نشده است. عجیب این بود که در آن زمان هیچ یک از آن جریانهای که مردم را وادار به ترک اجباری خانه و کاشانه وکشور نموده بودند مورد محکومیت قرار نگرفتند، و از رفتار خشن و بیرحمانه و غیر انسانی مامورین ایرانی نیز سخنی در میان نیامد. اکنون هم هرچند مقامهای مسوول ایرانی عامل اقتصادی را عمده نشان داده اند واز آن به عنوان پرده ای برای پوشاندن نیات اصلی شان بهره برده اند، گمان غالب این است که اهداف سیاسی پشت سر این قضیه عمده تر باشد. این اهداف که با در نظر داشت وضعیت دشوار افغانستان از نظر حکام ایرانی سهل الوصول است، میتواند با شایعات و افواهاتی که این روزها در مورد نقش ایران در تجهیز وتسلیح طالبان به گوش میرسد رابطه داشته باشد. ولی هر هدف دیگری نیز پشت سر داشته باشد دست کم از لحاظ انسانی و اسلامی به هیچ وجه توجیه نمیگردد.
|
|
